Mensen met een beperking hebben het door corona extra moeilijk. Ze hebben meer klachten, doordat ze te weinig bewegen. Ze ervaren eenzaamheid en angst. Dat geldt ook voor dominicanes zuster Holkje van der Veer. Zij vindt veel steun bij Stichting Koprol.

„Omgaan met angst en toch jezelf daar zo min mogelijk door laten beperken is voor mensen die wat ouder zijn en mensen met een beperking een uitdaging.” Holkje van der Veer weet waarover ze spreekt, ze heeft het syndroom van Marfan. Dat is een genetische aandoening waarbij het lichaam bindweefsel niet goed aanmaakt. Naarmate ze ouder wordt, nemen de beperkingen toe, doordat spierkracht en de mobiliteit afnemen. Ze schreef drie boeken, waaronder Veerkracht, dat gaat over spiritueel leven met een bijzonder lichaam. Ze beschrijft in dit boek haar eigen leefstijl en hoe zij vanaf haar kinderjaren positief en met veerkracht met haar bijzondere lichaam leert omgaan.

„Fietstochten langs de Waal zijn mijn buitenvitaminen”, zegt dominicanes zuster Holkje van der Veer. [foto Jan Lintsen].
Fanatiek
„Bewegen is belangrijk voor mij”, zegt Van der Veer. „Door het syndroom van Marfan heb ik hele losse hypermobiele gewrichten.” Zij is een trouw lid van Stichting Koprol. Deze stichting organiseert sport- en spelactiviteiten voor mensen met een beperking. Volgens de laatste wetenschappelijke onderzoeken blijkt steeds vaker dat lichaamsbeweging helend werkt. Soms blijkt fysieke activiteit zelfs effectiever dan een medicijn. Sporten maakt mentaal weerbaarder. Mensen worden er creatiever van en vaak ook een stuk rustiger.

„In de eerste lockdown in maart vorig jaar sportte ik te fanatiek. Alle dingen die ik normaal gesproken bij de fysiotherapeut, Stichting Koprol of ergens anders doe ging ik nog beter doen dan dat ik normaal deed. Ik kreeg daardoor last van mijn schouders, doordat ik te veel wilde. Dus niet sporten is niet goed, maar jezelf te hard aanpakken is ook niet goed. Je moet elke keer zorgen dat je een balans vindt.” Sinds de kerstvakantie volgt ze online livesporten bij Koprol. „Op maandagavond open ik mijn laptop om via Zoom een onlineles bij te wonen. We doen dan samen oefeningen. Dat samendoen stimuleert mij om de rest van de week in beweging te blijven.”

Kluizenaarsgen
Mensen zonder beperking of ziekte maken zich zorgen over wat corona kan aanrichten. Voor de kwetsbaren speelt dit nog meer. Van der Veer: „Ik ben lid van een Facebookgroep voor mensen met het syndroom van Marfan. Sommige lotgenoten komen sinds een jaar bijna niet meer buiten, ontvangen geen bezoek meer in huis en moeten zich dus in een kleine wereld staande houden. Dat is een kunst. Ik ben religieus, spiritualiteit is belangrijk voor mij, maar ik ben niet geboren met een kluizenaarsgen. Ik heb er behoefte aan om contact met een ander mens te hebben. Ik heb nagedacht over hoe ik in mijn huis toch bezoek kan ontvangen. Wanneer iemand binnenkomt staat er een flesje desinfectievloeistof bij de kapstok en doe ik, wanneer mensen hun handen ontsmetten, een paar stappen achteruit. Ik ga alvast naar het koffiezetapparaat en wijs het bezoek een stoel aan. Op die manier waarborg ik afstand voor mezelf zonder mezelf helemaal op te sluiten. Ik heb in mijn appartement twee toiletten. Eén daarvan houd ik strikt voor de visite.”

„Omgaan met angst en toch jezelf daar zo min mogelijk door laten beperken is voor mensen die wat ouder zijn en mensen met een beperking een uitdaging. Ik wil mensen die een scootmobiel, een rollator of wat dan ook hebben, adviseren om naar buiten te gaan. Als je buiten afstand houdt, lekker alleen gaat en wanneer je thuiskomt goed je handen wast, hoeft het niet gevaarlijk te zijn. Ik ga elke dag naar buiten, ook met regen, en maak fietstochtjes langs de Waal. Dat zijn mijn buitenvitaminen. Het is fijn om het water en de boten te zien, de mensen die er lopen. Wanneer je dit probeert, zie je dat je jezelf, als je weer binnenkomt, heel anders voelt dan toen je vertrok”, vertelt Van der Veer opgewekt.

Zij hoopt dat iedereen snel het vaccin mag krijgen en dat dan de sloten weer van de deuren gaan. „Dat alles weer open kan, lijkt me heerlijk. Dat we elkaar weer kunnen ontmoeten, een hand en een zoen op de wang kunnen geven. Ik houd van gezelligheid, dus zou ik zeggen: Nijmegen, laten we alle bakkers vragen om samen de grootste taart van Nijmegen te bakken en iedereen uitnodigen in de binnenstad, als een Bevrijdingscoronadag. Zo snel als het weer kan de grootste koffie- en theevisite van Nijmegen organiseren.”


U kunt reageren op dit artikel via een e-mail naar redactie@denijmeegsestadskrant.nl