Op 27 november is het vijfde boek van jeugdboekenschrijfster Shelly Roso uitgekomen. Ogenkind gaat over laaggeletterdheid van ouders. Net als in haar vierde boek Gemaakt van rode klei verwerkt ze in dit werk haar eigen bijzondere levenservaringen.
Shelly Roso oefende meerdere beroepen uit, maar is nu vooral schrijfster. Het begon in 2013, toen Shelly zich diepgaand bezighield met vragen over leven en dood. Ze realiseerde zich dat als ze nu dood zou gaan, ze nooit gedaan had wat ze echt graag wilde doen. “Dat gaf me een duw om mijn jeugddroom uit te laten komen: schrijver worden”, vertelt de nu 55-jarige Shelly Roso. Haar vijfde boek Ogenkind ligt vanaf 27 november in de boekwinkels. Haar boeken gaan over onderwerpen die haar bezighouden: genderidentiteit, op zoek gaan naar je wortels en cultuur, de impact van armoede en in haar laatste boek laaggeletterdheid.
Bijles
Dat Roso schrijfster werd, was niet vanzelfsprekend. Ze is geboren in Den Haag in een gezin waar boeken en voorlezen geen plek hadden. Op haar zevende kwam ze terecht in een pleeggezin. Daar was het anders dan ze gewend was. Haar pleegouders waren hoogopgeleide mensen met goede banen die er op stonden dat hun pleegkinderen goed Nederlands spraken en schreven. Roso kreeg vanaf klas 2 lange tijd bijles om haar spraak en grammatica te verbeteren.
Kunstbende
Roso spreekt met warmte over haar pleegouders, maar haar jeugd heeft haar een diepe onzekerheid meegegeven. Schrijven was haar veilige plek: in verhalen en gedichten kon ze haar ervaringen en gedachten verwerken. Roso dacht echter dat ze niet goed genoeg was in taal om schrijfster te kunnen worden, iets wat ze graag wilde. Ze probeerde andere beroepen uit, serveerster, kok. In Nijmegen ontdekte ze haar creatieve kant en kwam ze als dansvakkracht bij het project Kunstbende van de Lindenberg terecht. Daar liet ze kinderen uit aandachtswijken schitteren op het podium, in samenwerking met wat toen Tandem heette.
Toen ze besloot om zich te richten op het verwezenlijken van haar droom, schreef ze elke dag een paar uur en vloeide haar eerste boek uit haar pen. Roso: “Het boek Holly D. jongen/meisje schreef zichzelf. De kleine uitgeverij EigenZinnig wilde mijn boek uitgeven.” Daarna volgden nog twee titels. Roso: “Toen EigenZinnig verkocht werd, kwam ik met mijn vierde boek bij uitgeverij Clavis terecht, een familiebedrijf. Ik heb veel aan de warmte en ondersteuning van deze uitgeverijen.”
Klei
Roso schrijft over wat haar bezighoudt en kiest thema’s die haar persoonlijk raken. In haar laatste twee boeken zijn haar eigen ervaringen terug te zien.
Net als de hoofdpersoon in haar vierde boek Gemaakt van rode klei was Roso altijd onbewust op zoek naar haar afkomst en haar zwarte vader. Uiteindelijk kwam ze erachter dat haar biologische vader al geruime tijd dood was. Via DNA-onderzoek ontdekte ze dat ze Surinaams-Nigeriaanse wortels heeft. In haar nieuwste boek, Ogenkind, verwerkte ze de invloed van de laaggeletterdheid van haar moeder op haar leven.
Om zich te verdiepen in de leefwereld van jongeren gaat Roso met hen in gesprek. Elk nieuw boek laat ze door jongeren proeflezen.
Hoopvol
Een belangrijk kenmerk van haar boeken is de vanzelfsprekende diversiteit. “Mijn eerste boek ging over een wit meisje met een vader en een moeder. Ik vroeg me af waarom ik dat deed. Ik ben zelf bruin, mijn biologische moeder was bisexueel, ikzelf hoor ook bij de roze gemeenschap. Dus nu let ik er goed op. Twee vaders, meisjes die op meisjes vallen: daar wil ik geen speciaal item van maken, het is iets dat er gewoon is in mijn boeken.”
Roso is alweer met haar volgende boek bezig: “Ik merk dat mijn boeken bij de tijdsgeest passen. Het gaat over een thema dat in mij leeft en zich aanpast aan de tijd. Ik schrijf nu een eerder geschreven hoopvol kort verhaal uit tot een boek. Het gaat over het pad van een steen. Een steen die anders wil zijn dan hij is. Hij gaat onverwachts op pad en ontmoet andere soorten stenen. Tenslotte begrijpt hij waar hij als steen in de kern voor is bedoeld.”