Op 4 april is Max van Wel van ons heengegaan. Bijna twintig jaar lang drukte hij met zijn kritische houding een belangrijke stempel op De Nijmeegse Stadskrant, waarmee hij zich tot het eind toe zeer verbonden voelde.

Het was een noodkreet, die bij Max van Wel zijn sluimerende journalistieke ambities wekte. In mei 2001 droeg De Nijmeegse Stadskrant zichzelf op haar voorpagina symbolisch ten grave. Een tekort aan vrijwilligers stelde het negentien jaar oude medium op de proef, mochten er geen nieuwe redacteuren bijkomen dan was het einde onherroepelijk. Max meldde zich en kreeg in de eerste doorstartvergadering al meteen een prominente rol. Bij zijn eerste artikel Politie bellen; centen tellen, over de introductie van een betaalnummer voor de politie, maakte Max zowat alle beginnersfouten die je als journalist kon maken. Iets wat hij na publicatie van het artikel moest horen van het bestuur. Hierin zaten oud-Stadskranters met de ervaring die de nieuwbakken doorstartredactie zo miste.

Gedreven om een echte journalist te worden, begon hij een deeltijdstudie journalistiek in Zwolle. Hier leerde hij de kneepjes van het vak, tegelijkertijd kreeg hij ook nuttige tips van enkele oudgedienden. Al snel werkte hij zich op tot eindredacteur.

Max ontpopte zich tot het geweten van de Stadskrant, met uitgesproken meningen die bij het activistische verleden van De Nijmeegse Stadskrant pasten. Altijd trouw aan de journalistieke principes, wetende dat objectiviteit niet bestaat, met waarheidsvinding als hoogste goed. Hij hielp andere redacteuren bij het aanscherpen van hun journalistieke vaardigheden, sommigen leerden meer van Max dan van hun docenten aan de opleiding journalistiek.

Aanvaringen
Zijn tomeloze inzet en enthousiasme voor de krant wekten bij velen waardering, maar soms draafde hij te veel door. Dat zorgde geregeld voor aanvaringen, in november 2005 kwamen deze tot een climax. Het bestuur besloot toen Max op non-actief te stellen, nadat meerdere redactieleden hadden aangegeven zich te storen aan zijn gedetailleerde bemoeienis met de vormgeving en redactie.

In een emotionele vergadering besloot de redactie met een nipte meerderheid het besluit van het bestuur naast zich neer te leggen. Hierop stapte het bestuur op. Een uitgedunde redactie, waarbij Max nog meer dan voorheen de toon aangaf, ging daarna stug door. 

Debat
Sinds 2002 organiseert De Nijmeegse Stadskrant voor iedere gemeenteraadsverkiezing haar eigen Stadskrantlijsttrekkersdebat. De eerste maal was Max nog toeschouwer, maar al snel wierp hij zich op als organisator en debatleider. Hij breidde dit uit met het Stadskrantstatendebat voor de Provinciale Statenverkiezingen, met Nijmeegse kandidaten voor de provincie. Dankzij de informele sfeer waarin dit debat zonder publiek plaatsvond, konden kandidaten vrijuit over de inhoud spreken. Als debatleider zag Max uitermate scherp waar het tussen politici wrong en wist hij dit spitsvondig op te schrijven. Ook introduceerde Max de stemtoets, een reeks quizvragen waarmee de lezer zijn kennis van de gemeente- en provinciale politiek kan toetsen. De stemtoets zag hij als het equivalent van het rijexamen: net als wie de verkeersregels niet kent, niet met de auto de weg op mag, mag iemand die de rol van een raadslid en die van een wethouder niet uit elkaar kan houden, niet stemmen.

Nachtwerker
Wie Max wilde bellen, kon dat beter niet voor het middaguur doen. In de ochtend was hij niet op zijn best. Daar stond tegenover dat je hem tot zeer laat in de avond kon bellen. In de nacht kwamen zijn beste ingevingen. De nacht was sowieso zijn favoriete dagdeel. Hij roemde het ongestoord doorwerken, terwijl buiten de wereld rustte. Zeker voor het uitbrengen van een verkiezingsnummer werkte hij meer dan eens door tot het vroege ochtendlicht. Redactieleden konden deze doorwaakte nachten aflezen aan zijn ongewoon vroeg verzonden e-mails.

De laatste jaren was Max steeds vaker afwezig, soms vanwege privéredenen, soms omdat het Stadskrantwerk een te hoge tol eiste. Eind 2018 kreeg hij te horen dat hij ernstig ziek was. Alhoewel in eerste instantie genezing mogelijk leek, vervloog dat perspectief in de lente van 2019. Begin januari dit jaar verscheen Max nog een laatste keer ten tonele op de redactie en liet hij zich weer van zijn scherpste kant zien bij de evaluatie van het in december 2019 uitgebrachte papieren nummer. Hij legde als vanouds de vinger op de zere plek, vanuit het idee dat de krant een kwaliteitsstandaard heeft hoog te houden, ook als hij er niet meer is. Met het overlijden van Max verliest De Nijmeegse Stadskrant een gewaardeerd collega en een gedreven journalist.


U kunt reageren op dit artikel via een e-mail naar redactie@denijmeegsestadskrant.nl